Bir Yaşam Biçimi: Kemalizm

Kemalistim! Mustafa Kemal’in tarafındayım…

Son yıllarda Türkiye’de giderek artan anti-demokratik uygulamalar, yargı bağımsızlığının zedelenmesi, ifade özgürlüğünün baskılanması ve laikliğin sistematik olarak aşındırılması, bizi bir kez daha o kadim soruya götürüyor: Bu ülkenin çimentosu nedir? Benim cevabım nettir: Türkiye Cumhuriyeti’nin çimentosu Kemalizm’dir.

İçindekiler

Kemalizm: Bir Düşünce, Bir Hayat Tarzı

Kemalizm’i yalnızca bir ideoloji olarak görmek, onu daraltmak olur. Kemalizm bir şahsiyetin – Mustafa Kemal Atatürk’ün – ötesinde, bir medeniyet tahayyülüdür. Çağdaşlık, laiklik, bilim, akıl, eşit yurttaşlık, kadın-erkek eşitliği, ulusal bağımsızlık ve halkçılık onun temel sütunlarıdır.

Atatürk’ü sadece bir lider olarak değil, bir hayat tarzı olarak görüyorum. Onun duruşu, zekâsı, ileri görüşlülüğü, insana olan saygısı ve devrimci karakteri bugün hâlâ hepimize yol göstermektedir. O nedenle diyorum ki: Kemalistim, Mustafa Kemal’in tarafındayım.

Kemalizm Kavramının Tarihçesi

“Kemalizm” terimi ilk kez 1920’li yılların sonlarında Batı basınında kullanılmaya başlanmıştır. Özellikle Fransız ve İngiliz gazeteleri, Atatürk’ün yürüttüğü reformları anlamlandırmak amacıyla bu terimi üretmiştir.

İşgale Direnişin Adı: Kemalizm

İşgale karşı direnmenin adı da Kemalizm’di. 1918-1923 yılları arasında İstanbul’un işgali sırasında, İngilizler başta olmak üzere işgal kuvvetleri, Mustafa Kemal Paşa’nın liderliğindeki millî direnişe destek verenleri “Kemalist” olarak tanımlıyor, bu kimliği taşıyanlara baskı uyguluyordu. İstanbul’dan Anadolu’ya geçmeye çalışan Türk yolcular, İngiliz kontrol noktalarında “Kemalist misin?” sorusuyla sorguya çekiliyordu.

Kız Kulesi, Galata, Sansaryan Han gibi kontrol noktalarında yolcular güverteye toplanıyor, bir muhbir “Kemalist” olduğunu bildiği kişileri İngiliz askerlerine işaret ediyordu. Bu sorguların özü, kimliğine, düşüncene, bağımsızlık idealine yönelmişti: “Kemalist misin?”

Bu dönemde sadece sorgulama değil, sistematik şiddet de vardı. 1920 yılında İzmit’te İngilizler, Kemalistlerle ilişkilendirilen 600 kişiyi esir aldı ve bir kısmını tersane meydanında kurşuna dizdi. Dönemin tanıklarından Mehmet Yüce, infaz edilenlerin çoğunun silahsız sivil halk olduğunu, insanların dükkânlarını kapatıp bu infazı izlemeye zorlandığını anlatır.

İstanbul’daki Osmanlı hükümeti de işgalcilerle iş birliği yaparak Kemalistleri bastırmaya çalıştı. Şeyhülislam tarafından çıkarılan fetvalarla Millî Mücadelecilere “kafir” damgası vuruldu, Kuvâ-yi Milliye’ye katılanlara ölüm caiz sayıldı. 15 Mayıs 1920’de kurulan Kuvayı İnzibatiye gibi halifelik yanlısı birliklerle Anadolu’da Kemalistlere saldırılar düzenlendi.

Yani bir dönemde “Kemalist misin?” sorusu, bir milletin onurunun ve geleceğinin sorgulanmasıydı.

Günümüzde Kemalizm’e Neden Daha Fazla İhtiyacımız Var?

Bugün Türkiye’de eğitimin dinselleştirilmesinden kadın haklarındaki gerilemeye, liyakatsizliğin yaygınlaşmasından hukukun üstünlüğüne olan inancın sarsılmasına kadar birçok temel meselede bir savrulma yaşanıyor. Bu karanlık ortamda Atatürk’ün yolunu ışık olarak görmek bir tercihten öte, bir zorunluluktur. Çünkü Kemalizm, sadece geçmişin değil, geleceğin de pusulasıdır.

Benim duruşum net: Bugünün koşullarında Atatürk’ün tarafında olmak, halkın, aydınlığın, vicdanın ve bilimin tarafında olmaktır. Kemalizm bu ülkenin sigortasıdır. O yüzden bir fikirden değil, bir yaşam biçiminden söz ediyorum: Kemalistim, Mustafa Kemal’in tarafındayım.

Güngör Ünay Türköz

Güngör Ünay Türköz, 1980 yılında Mersin’de doğdu. Eğitim hayatını Mersin’de sürdüren Türköz, Mersin Üniversitesi Turizm İşletmeciliği ve Otelcilik Yüksekokulundan mezun oldu. Halen İstanbul Üniversitesinde Uzaktan Öğretim Fakültesinde Uluslararası İlişkiler ve Siyaset Bilimi bölümünde okumaktadır. Son 25 yıldır Türkiye’nin ve dünyanın önde gelen markalarında üst düzey yöneticilik yapan Türköz, çocukluğundan beri otelcilik mesleğini sürdürmesiyle övünmektedir. Yeni otellerin açılması, projelerin geliştirilmesi ve işlevsel hale getirilmesi konusunda uzmandır.
Şiir yazmayı ve okumayı çok seven Türköz, şu sıralar mesleki anılarından derlediği kitabının yayımlanmasıyla meşguldür. Hotel Gazetesi’ndeki köşesi “Yeni Yarın” adını taşımaktadır.