Tarihsiz Bir Sabah

25 Haziran 2025 yılındayız. Rahmetli babam bizi bırakalı henüz birkaç yıl oldu. Şimdi, sabahın beşinde, Tiflis’te bir tren istasyonunda onu yâd etmek… Ne kadar tuhaf geliyor insana. Zamanın nasıl geçtiğini görmek her zaman şaşırtıcı. Hayat, hep kendi bildiği gibi akıyor. Sen bazen duruyorsun, sessizce izliyorsun. Müdahale edemediğin bu büyük akış, seni bir an olsun rahat bırakmıyor. Her şey kontrolünden uzak, her şey sanki çoktan yazılmış gibi.

Ben her yılbaşında önüme üç hedef koyarım. Aslında üç dilek. Kimi gerçekleşir, kimi sanki hiç tutulmamış, hiç istenmemiş gibi bir kenara bırakılır. Üzerine konuşulmaz bile. Yenilgiden söz edilmez. Sanki hiç dilek dilenmemiş gibi yaşanır. Belki de bu yüzden son beş yıldır dilek dilemiyorum. Hani şimdi moda bir söz var ya, “evrenden istiyorum” diyorlar. Ben o söze pek ısınamadım. Çünkü ben evrenin kendisinden değil, onu yaratan Yüce Mimarı’ndan isterim. İyiyi isteyenlere hep cömert davranıyor.

İçindekiler

Bugün çarşamba. Tiflis tren istasyonundayım. Saat 5.10. Sabahın körü ama istasyon kalabalık. Bir kenarda, yüzü yorgun, bakışları sabah ayazından bile soğuk bir adam gözüme çarpıyor. Sanki bir romanın içinden çıkmış. Gözlerime dik dik bakıyor. Elinde bir şarap şişesi, omzunda yılların yorgunluğu. Gözleri sabahın bu saatinde bile hâlâ şaraba susamış gibi. Ama o bakışlarda başka bir şey var. Sanki bana bir şey söylüyor. “Hedeflerin ve dileklerin kadar özgürsün,” diyor. “Ne kadar gerçekleştirebilirsen, o kadar iyi hissedersin kendini.” Onun o hırpani, berduş haline bir an için özeniyorum. Öylece oturmuş, sabahın ayazında, hiçbir yere yetişme derdi yok gibi… Keşke, diyorum içimden, keşke ben de onun gibi olsaydım. Bu saçma düşünce sabahın serinliği gibi geçiyor içimden, ürpertiyor ama sonra hemen kayboluyor.

Ve işte tam o anda, babam geliyor aklıma. “Bizi bırakalı neredeyse beş yıl oldu” diye geçiriyorum içimden. Ama sonra duruyorum. Hayır, “bizi bırakmadı ki…” demek daha çok hoşuma gidiyor. O, sadece Yüce Yaratıcısına kavuştu. Nasıl bir anda doğuyorsak, öyle bir anda gidiyoruz. Bu mucize bana hep Tanrı’nın varlığına dair en büyük kanıt gibi gelmiştir. Hiçbir şey bilmiyoruz doğarken. Çıplak ve savunmasız geliyoruz bu dünyaya. Kimse sormuyor, “Sen neden geldin?” diye. O zaman biri öldüğünde “Nereye gidiyorsun?” diye sormak da ne kadar anlamsız kalıyor aslında.

Şanı yüce Kur’an-ı Kerim’de Bakara Suresi’nin 156. ayetinde şöyle buyuruyor Rabbimiz:
“O sabredenler ki, başlarına bir musibet geldiği zaman: ‘Şüphesiz biz Allah’a aidiz ve şüphesiz O’na döneceğiz’ derler.”

Bir bebek doğduğunda kulağına ezan okunur. Ama o ezanın namazı kılınmaz. O namaz, öldüğümüzde kılınır. Hayat dediğimiz şey de işte tam bu ikisi arasında geçen kısa zamandır. Belki de bu yüzden her doğum bir başlangıç değil, bir yolculuğun devamıdır. Ve ölüm bir bitiş değil, bir buluşmadır.

Berduş gözlerini benden kaçırıyor. Bense, elimdeki defteri açıp önümüzdeki haftanın yapılacaklar listesine bir şeyler karalıyorum. Biliyorum ki ne yazarsam yazayım, kader bildiğini okuyacak. Ama insan yine de yazmak istiyor. Belki satırlar değilse bile, niyet kıymetlidir.

Güngör Ünay Türköz

Güngör Ünay Türköz, 1980 yılında Mersin’de doğdu. Eğitim hayatını Mersin’de sürdüren Türköz, Mersin Üniversitesi Turizm İşletmeciliği ve Otelcilik Yüksekokulundan mezun oldu. Halen İstanbul Üniversitesinde Uzaktan Öğretim Fakültesinde Uluslararası İlişkiler ve Siyaset Bilimi bölümünde okumaktadır. Son 25 yıldır Türkiye’nin ve dünyanın önde gelen markalarında üst düzey yöneticilik yapan Türköz, çocukluğundan beri otelcilik mesleğini sürdürmesiyle övünmektedir. Yeni otellerin açılması, projelerin geliştirilmesi ve işlevsel hale getirilmesi konusunda uzmandır.
Şiir yazmayı ve okumayı çok seven Türköz, şu sıralar mesleki anılarından derlediği kitabının yayımlanmasıyla meşguldür. Hotel Gazetesi’ndeki köşesi “Yeni Yarın” adını taşımaktadır.